اما متاسفانه خیلی به تشویق اطرافیان وابسته ام. (قاعدتاً این اطرافیان در حال حاضر همسرم هست ، چون عمده ی زندگی من با ایشونه)
مثلاً
دوست دارم آشپزیم رو ارتقاء بدم و از 14 برسونمش به 20! میرم کلی سایتهای
آشپزی رو میخونم ، برنامه ریزی میکنم. وسایل میخرم ووووو
اما وقتی نتایج
اون همه تلاش مشخص میشه و من چند روز عین یه کدبانوی تمام عیار غذا میپزم ،
همسرم اصلاً ذوق زده نمیشه. وقتی هم ازش میپرسم خوبه؟ میگه آره خوبه ،
دستت درد نکنه!!!!!!!! همین :(
بعدش من تو ذوقم میخوره و بعد از چند وقت
میبینم که تلاشهام به چشم نمیاد ، با خودم میگم خوب چرا من خودمو تو زحمت
بیاندازم ، همون غذای راحت و دم دستی رو درست میکنم. لازم نکرده آشپزیم 20
باشه. همون 14 کافیه!!!!!
یا در مورد منظم بودن خانه هم دقیقاً همینطور، تلاشهام و تغییرهام به چشم همسرم نمیاد و این منو مایوس میکنه!
در مورد جایگزین کردن خلاقیت و کدبانوگری به جای اسراف و تجملگرایی !!!!!
و در مورد خیییییلی چیزهای دیگه!!!!!
حالا سوال من از دوستای گل و خوشفکرم اینه که
من چطوری میتونم بدون اتکاء به تشویقهای اطرافیان (شوهرم)، خودم رو ارتقاء بدم؟
(ترانه)
توضیح ناظر: ترانه عزیز قصد داشتم این سوالو مطرح کنم.ببخشید کمی دیر شد. خداکنه بتونم منظم تر حضور پیدا کنم
برچسب:
نویسنده: hasan