به سراغِ من اگر میآیی

عکسش روی جلدِ کتاب بود... بیست سی تا کتاب را روبرویش بساط کرده بود... داخل پاساژ شیک بود... پر از آدمهای هایی که ته جیبشان پولهای درشت و قلمبه بود... بچهها وسط پاساژ را شلوغ کرده بودند... کتابش تاریخچهای ادبی بود... از شعر و شاعران گفته بود... حوصلهاش کمی سر رفت ... یک کتاب را برداشت... باز کرد... نمیدانست این همه علاقه و دوندگی و مطالعه و رفتن به ارشاد و چاپخانه می ارزد یا نه... میارزد به دل یا به پول... به صفحه ششم از کتاب رسید ... کتاب را به مادرش و همسرش تقدیم کرده بود... روی صفحه ی هفتم نوشته بود... به سراغ من اگر میایی نرم و آهسته بیا... مبادا که ترک بردارد شیشهی نازک این تنهادل... خسته شد بعد دو ساعت نشستن... هیچ فروشی از کتابهای خودش نداشت... مشغول جمع کردن کتابها شد و عزم رفتن کرد... کسی صدایش زد... مرد شاعر متوجه نشد... دوباره صدایی آمد... سرش را از جعبه کتابها برداشت و نگاهش به نگاه پسرکی چهارده پانزده ساله گره خورد... پسرک گرم دستان شاعر را فشرد... و یکی از شعرهایش را خواند... شاعر چشمانش گرد شد... پسرک از علاقهاش به شعرهایش گفت... و درخواست کرد تا سه جلد از کتابهایش را بخرد ... پسرک تیپ مناسب و شیکی داشت و مشخص بود که عضو یکی از خانواده های مرفه داخل پاساژ است... برای مردِ شاعر اما مهم نبود... مهم آن بود که گویی با نگاه و علاقه پسرک جرقه که هیچ یک آتشفشان در دلش روشن شده... تنـد تنـد سه جلد از کتابها را بیرون آورد و به دستِ پسرک داد... پسرک از کیف پول چرمش هزینهی کتابها را حساب کرد... سپس دو زانو جلوی مردِ شاعر نشست و این بیت را خواند:

آب دریا را اگر نتوان کشید

هم به قدرِ تشنگی باید چشید

شاعر با بهت به تمام حرکات پسرک خیره ماند... پسرک دوباره گرم دستان شاعر را فشرد و نگاه آفتابیاش را پیوستِ خداحافظیاش کرد... مردِ شاعر در قندِ دلش حل شد... به پولهای داخل دستش نگاه کرد... آنها را در جیبش گذاشت... جعبهی کتابش را برداشت و دور شد...