به ياد كسي كه منو آروم آروم برد بالا،به ياد همه ي كاغذا،به ياد همه ي خودكارا!به ياد گريه ي رفيق كه اسمش هست معرفت،به ياد جمع رفاقتاي ده شب به بعد!به ياد شايعات چرت چند تيتر روزنامه،به ياد قيصري كه پنج ليتر خون داره!به ياد مرد قهرمان كه ساده بود و گدا،به ياد بادبادك كه دل آسمونو شكافت!به ياد كور بي عصا،دل خون بي غذا،به ياد مرد خوب كه نيست الان!سلامتيه زخم دست لات پايين شهر،به سلامتيه همه ي قاتلايي كه حبسن،بدون گناه توي زندان شهر!به سلامتيه كسايي كه بوي انسان ميدن،به سلامتيه همه ي مريضايي كه قاطي ان،به ياد اون كه روزه شو با گريه افطار ميكرد!به ياد من كه كم نياوردم توي چند سال كه رفت،كم نميارم حتي چهل سال ديگم!سلامتيه پدر و مادرم كه عمرشونو صرف كردن واسه منو خواهرم!سلامتيه دانشجو،هميشه گيتارش كوك،نه اون كه واسه فشن كردن موهاش توي آرايشگاهش بود!سلامتيه هركسي كه يك كلمه يادم داد،وقتي مردم دوتا دستاشو به كفن ما انداخت!سلامتيه كسايي كه حرفهامو دوست دارن،سلامتيه همه ي رفيقاي عزيز،حتي به سلامتيه دشمناي مريض!سلامتيه مش كريم،كه يادمون داد سنگ باشيم،بشكنيم تا نشكنيم!يادمون داد مرد باشيم،خاكي باشيم،هرچي هستيم فاصله اي نيست بين بهترين تا بدترين!دنيا مثل دايره ست،بستنت به ساعتش،اما نميدوني وصله اولش به آخرش!اينجوري تو گاف دادي،افتضاح و بد شدي،فقط فكرت اينه بتوني پله هارو رد كني؟!الان نميدونم چرا حال من عجيبه؟!هي خدا بيامرزه،ياد مش كريم بخير!از قديما يه مشتي خاطرات موندن،دم اونايي گرم كه پا به پام خوندن،حتي اگه سوختم،اگه غروب كرد خورشيد عمرم،ولي با حرفهام موندن...!!!